Czwartkowe spotkanie autorskie w Pyrzyckim Domu Kultury miało być okazją do bezpośredniego kontaktu mieszkańców z lokalnym twórcą – Janem Młynarczykiem. W praktyce stało się przykładem wydarzenia, które – mimo formalnej organizacji – nie spełniło swojej podstawowej funkcji: nie dotarło do odbiorców. Owszem, prace można oglądać w holu PDK, ale realnej możliwości uczestnictwa w spotkaniu z autorem w zasadzie nie było.
Pierwszym problemem była sama konstrukcja wydarzenia. Godzina 10:00 w dzień roboczy to termin, który z definicji ogranicza dostępność. Dla osób aktywnych zawodowo jest to czas pracy, dla większości mieszkańców – moment całkowicie wykluczający udział. Naturalną grupą odbiorców pozostaje w takiej sytuacji wyłącznie młodzież szkolna, jednak i tu trudno mówić o rzeczywistym uczestnictwie. Obecność kilku uczniów – najpewniej zorganizowana przez szkołę – nie jest efektem zainteresowania wydarzeniem, lecz konsekwencją instytucjonalnego „przyprowadzenia” uczestników.
To prowadzi do zasadniczego pytania: czy celem wydarzenia było rzeczywiste spotkanie z publicznością, czy jedynie jego formalne przeprowadzenie?
Drugim, znacznie poważniejszym problemem, była promocja. Informacje o spotkaniu były w praktyce marginalne. Brakowało widocznej kampanii informacyjnej, wyraźnej obecności w mediach społecznościowych, zapowiedzi, które mogłyby zainteresować mieszkańców. Wydarzenie funkcjonowało niemal wyłącznie w sferze organizacyjnej – zapisane w planie, ale niewidoczne w przestrzeni publicznej.
Tego typu sytuacje pokazują szerszy problem w funkcjonowaniu części instytucji kultury. Organizacja wydarzenia przestaje być procesem skierowanym do odbiorcy, a staje się działaniem administracyjnym – odhaczonym punktem w harmonogramie. W takim modelu kluczowe przestaje być pytanie „kto przyjdzie?”, a pojawia się inne: „czy wydarzenie się odbyło?”. Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt – sposób „budowania frekwencji”. Obecność kilku dzieci zorganizowanych przez szkołę może statystycznie poprawić obraz wydarzenia, ale nie ma nic wspólnego z realnym zainteresowaniem. To mechanizm pozorny, który nie rozwiązuje problemu braku odbiorców, a jedynie go maskuje.
Tymczasem spotkanie autorskie, zwłaszcza z lokalnym twórcą, powinno być wydarzeniem opartym na relacji – dialogu, zainteresowaniu, wymianie doświadczeń. Wymaga to jednak podstawowych działań: odpowiedniego terminu, przemyślanej promocji i realnej próby dotarcia do mieszkańców.
