W ostatnich miesiącach w mediach nasila się fala przekazów sugerujących, że dzikie zwierzęta – w szczególności wilki – stanowią narastający problem społeczny i gospodarczy. Tymczasem dostępne dane naukowe oraz oficjalne statystyki instytucji państwowych pokazują coś zupełnie innego: liczba szkód powodowanych przez dzikie, chronione zwierzęta, w tym wilki od lat utrzymuje się na stabilnym poziomie i nie wykazuje tendencji wzrostowej.
„Narastające incydenty”, „coraz śmielsze wilki”, „ataki w pobliżu domów” – choć infosfera pełna jest podobnych haseł, nie mają one oparcia w danych. Publikacje tego typu nie podają nawet okresu, charakteru zdarzeń ani definicji samego „incydentu”, co pokazuje, że problemem nie są wilki, ale dezinformacja.
Doniesienia o atakach wilków często opierają się na nieprecyzyjnych pojęciach, w których do jednej kategorii zalicza się także samo zaobserwowanie zwierzęcia – co nie jest zdarzeniem konfliktowym. Część informacji jest całkowicie fałszywa, jak doniesienia o atakach wilków na ludzi z 2025 r.
Przedstawiciele Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (GDOŚ) oraz dyrekcji regionalnych, a także Główny Konserwator Przyrody w publicznych wystąpieniach, między innymi podczas posiedzenia sejmowej komisji ds. środowiska 9 lipca 2025 r. jednoznacznie wskazali, że nie obserwuje się wzrostu liczby szkód powodowanych przez wilki, a wzrost wypłacanych odszkodowań wynika z inflacji i wzrostu cen inwentarza, nie z większej liczby zdarzeń.
Jednocześnie przy poziomie 98 zgód na odstrzał wilków w 2024, faktycznie zabito 20 osobników, co pokazuje, że wydawane przez GDOŚ zgody na odstrzał wilków nie są wykorzystywane.
Eksperci zajmujący się ekologią wilka podkreślają, że stabilne grupy rodzinne rzadko powodują szkody w hodowli, natomiast ich rozbijanie poprzez odstrzały zwiększa ryzyko konfliktów. Zwracają też uwagę, że skuteczna prewencja, taka jak psy pasterskie, fladry i odpowiednie zabezpieczenia stad, znacząco ogranicza szkody, często nawet do zera. Obserwacje wilków w pobliżu zabudowań dotyczą najczęściej młodych, migrujących osobników, a nie zmiany zachowań całej populacji. Wilki w Polsce są gatunkiem silnie terytorialnym, a ich populacja nie jest przegęszczona. Nie stanowią również zagrożenia dla ludzi – badania jednoznacznie wskazują, że unikają kontaktu z człowiekiem, a strach przed ludźmi pozostaje dominującym czynnikiem kształtującym ich zachowanie. W Polsce nie odnotowano też potwierdzonych ataków dziko żyjących wilków na ludzi od czasów II wojny światowej. Jednocześnie obecność wilków jest niezbędna dla zachowania równowagi w ekosystemach.
